Friday, October 12, 2012

Κάτι λίγα περί καταστροφής...


Σε μιά από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών
την Οδύσσεια 2001 του Κιούμπρικ, προς το τέλος,
υπάρχει μιά σκηνή που ο αστροναύτης έχει φτάσει σε ένα
μαρμάρινο -παστεριωμένο θα 'λεγες- σαλόνι και φαίνεται
 ότι έχει γεράσει για δέκα χρόνια μέσα σε λίγα λεπτά.
Στην αμέσως επόμενη σκηνή, ακόμα πιό γέρος
αλλά ντυμένος με μιά ρόμπα, κάθεται σε ένα τραπέζι
και απολαμβάνει αργά καί ήρεμα ένα γεύμα.
Χωρίς να θέλει, ρίχνει το ποτήρι του με το κρασί
στο πάτωμα το οποίο φυσικά σπάει.


Παραδόξως δεν φαίνεται να ταράζεται καθόλου
ή να λυπάται μ΄αυτό που συνέβει.
Αντίθετα, φαίνεται τόσο απορροφημένος
και γεμάτος ενδιαφέρον να δει αυτό
που έχει συμβεί στο πάτωμα.
Το κοιτάει γιά ώρα με πολύ προσοχή...


Υποθέτω ότι αυτή είναι η γοητεία που ασκεί
πάνω μας η καταστροφή. Είτε πρόκειται για ένα
ατύχημα στον δρόμο, για ένα σπαραλιασμένο
αυτοκίνητο που έχει πάρει ένα τρελό σχήμα
ή για ένα εγκατελειμένο εργοστάσιο που
έχει γεμίσει σκουριά και σκόνη,
μάλλον, πάνω κάτω, ισχύει το ίδιο.
Η καταστροφή τραβάει την προσοχή μας,
κατά κάποιο τρόπο μας διαπαιδαγωγεί
και με έναν απροσδιόριστο τρόπο μας κάνει
πιό σοφούς...


Στην ζωγραφική, είναι και παραμένει ένα
από τα αρχετυπικά της θέματα αλλά όπως η αφαίρεση,
η υπερβολή και η παραμόρφωση έχει γίνει
ένα εργαλείο που θα "κοινωνήσει" καλύτερα το θέμα.
Πολλές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να
κρατήσει υπόδουλο σε τρόμο το κοινό
οπότε έγκειται στην εξυπνάδα του καθενός
να την βγάλει καθαρή
αλλά μπορεί και νά είναι μια ειλικρινής αναφορά
μιά κατάστασης που έχει τις ρίζες της
στην αλήθεια...


Πότε συμβαίνει μιά καταστροφή όταν δεν έχει σχέση
με την φύση; Συνήθως από κάποιο ή κάποια λάθη
που έχουν γίνει και κανείς δεν προσπάθησε να τα
διορθώσει και απλά τ΄άφησε να γιγαντωθούν,
από χρόνιες αδικίες, από, από, από...

...και υπάρχει μιά παράδοξη φυσικότητα
στην καταστροφή. Είναι ότι επιζητά,
αυτό που ψεύδεται απέναντι στον ίδιο του 
τον εαυτό.

No comments: