Wednesday, October 17, 2012

Περίπου, ο θάνατος...



Λένε, ότι ο θάνατος σαν σύμβολο έχει δύο έννοιες.
Η πρώτη είναι αυτό που λέει και η ίδια η λέξη,
η στιγμή -γιατί ο θάνατος είναι μιά στιγμή τελικά,
ένας χρονικός προσδιορισμός, που η ζωή ενός πλάσματος
τελειώνει και αποσύρεται από τον αγώνα και τις ηδονές
της επιβίωσης. "Ο αγώνας και οι ηδονές", εντάξει,
είναι κάπως υπεραπλουστευμένο αλλά και πάλι όχι.
Τώρα για ποιούς αγώνες μιλάμε και τίνος και πού και πότε
(αχ... αυτή η παλιά αγνή δημοσιογραφία που σου 'λεγε
ότι έπρεπε να ξέρεις) και ποιές ηδονές
(τώρα αν είσαι σε θέση να τις απολαύσεις ή 
να τις εκτιμήσεις είναι άλλο θέμα)...
Χέ... πας να μιλήσεις για τον θάνατο και αρχίζεις
να μιλάς για την ζωή. Το ένα πράγμα υποννοεί
το αντίθετό του και καλώς ήρθατε στον πολυμορφικό
κόσμο της διαλεκτικής...


Ο θάνατος δεν έχει καμιά σημασία για τον νεκρό.
Ακόμα κι αν ο Χριστούλης τον πήρε στην τρυπημένη του 
χούφτα και τον εναπόθεσε στο ψηλότερο σημείο του
λευκού σύννεφου, δεν έχει καμιά σημασία.
Αυτός πλέον ήσυχος και αδιάφορος προσπερνά την αδικία 
της ανθρώπινης ιστορίας και αυτό είναι όλο, τίποτα άλλο.
Δεν πρόκειται να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, ούτε
καν να προσπαθήσει να εξηγήσει με λογική οτιδήποτε.

Οτι ξέρετε... εγώ ναί μεν έπασχα από υδρωπηκία,
 αλλά παιδιά, δεν πλαστρώθηκα στα σκατά για να θεραπευθώ
απλά ήμουν μεγάλος, ήμουν γέρος, ήμουν κουρασμένος
και για μιά στιγμή, εκεί που περπατούσα στον λόφο,
όλα μαύρισαν, λιποθύμισα, έπεσα στις λάσπες ενός
γουρουνοστάσιου και έμεινα στον τόπο,
βράδιασε, ήρθαν και κάτι σκυλιά και μέ έφαγαν.
Αυτό είναι όλο αλλά δεν πρόκειται να σας το πώ.
Ποτέ. Και με κανέναν τρόπο...


Ο θάνατος έχει σημασία για τους ζωντανούς.
Γι΄ αυτούς που αισθάνονται το πένθος και την
ιδιόμορφη σοφία που φέρνει, γι΄αυτούς που στα όνειρά τους
ζωντανεύουν τον αγαπημένο τους πρόσωπο που τους
συμπαραστέκεται, που τους ξαναχαϊδεύει, τους ξαναλέει
απίστευτες βλακείες, που τους πονάει το χέρι ή το πόδι
ή στέκονται απέναντί σου με λευκό φόρεμα και δεκάδες πίρσινγκ
ή θέλουν λίγο καφέ ή βγαίνετε μιά βόλτα μαζί έξω στον ήλιο
έτσι όπως ποτέ δεν κάνατε ή ίσως και νά έχετε κάνει, 
κάποτε πολύ παλιά...

Αλλά όλο μιλάω για αυτά που τέλειωσαν λές και
δεν υπάρχει τέλος. Ισως να ΄πρεπε να πώ για τον άλλο 
θάνατο, των θάνατο των ζωντανών που δεν πεθαίνουν
και αντί για το μακάβριο σχήμα του τέλους έχουν την
αέναη έκφραση της ηλιθιότητας, την χυδαιότητα του
καταναλωτή, την υποκρισία της ομορφιάς,  την
βαρβαρότητα της κάθε εξουσίας, την απάθεια της αδικίας
και άλλα πολλά που αισθάνεσαι αμηχανία και στο να τα
απαριθμήσεις και εντέλει, αυτοί οι ζωντανοί
που μοιάζουν σαν καλοσυντηρημένα ζόμπι εξακολουθούν
να κυκλοφορούν, να παίρνουν αποφάσεις ακόμα
και για τους αγέννητους...
Μιά φρίκη που πρέπει επιτέλους να σταματήσει.
Ν΄αλλάξει, δηλαδή...

No comments: