Saturday, October 6, 2012

Οι Τρείς Φωνές



Αυτό άρχισε πρίν λίγες μέρες σαν μιά αναζήτηση
υφής και ένα κυνήγι τυχαίας σύνθεσης.
Υπήρχε παρ΄όλα αυτά μιά πολύ "λογική" αρχή
μιά υποτυπώδης ισορροπία
ότι τα μπλέ θα είναι επάνω, ο ουρανός και
τα καφετοσκούρα κάτω, η γή...


Αν και οι "ανθρώπινες" παρουσίες ήταν ήδη παρούσες
από την αρχή και ίσως να ήταν αρκετές
δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να φέρω
κάποιο πρόσωπο κοντά στον "φακό"
χωρίς να "σκηνοθετήσω" την έκφραση του.
Θά 'βγαινε μόνη της από τις αυθόρμητες γραμμές
το φως και το χρώμα..


Αν "χτυπήσεις" την δομή της μορφής
περίπου όπως έκανε ο κυβισμός πρίν πολλά χρόνια
αν αφήσεις το ένστικτο να κατευθύνει την γραμμή,
αν κοροϊδέψεις το φώς και σαμποτάρεις τον όγκο
θα καταγραφεί το συναίσθημα σου;


Υπάρχει η  φιλοσοφική άποψη πως δεν έχει
 σημασία το ανθρώπινο συναίσθημα.
Το θεωρεί επιπόλαιο, μπερδεμένο και
αποπροσανατολισμένο. "Βλέπει" πιό πολύ
το πνεύμα από την καρδιά.
Οι κινέζοι θεωρούν ότι μερικές φορές
"η αλλαγή της καρδιάς" είναι και ο
μόνος τρόπος για να επιβιώσεις...


Αυτό είναι το ωραίο με την ζωγραφική.
Οταν το χέρι παντρευτεί το πινέλο
το μυαλό μιλάει με τρείς φωνές.
Αναρωτιέται αν αυτό που βλέπει είναι
το θέμα ή μερικές τακτοποιημένες κινήσεις
του χρώματος. Τι είναι αυτό που
προσφέρεται αμανάτι στην
αθανασία της ανθρώπινης ιστορίας 
και της ατομικής ειρωνίας;


Ο Μπέκετ κάπου λέει
μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι δεν μπορούμε
να μιλάμε για την ζωγραφική.
Δεν υπάρχει ζωγραφική
υπάρχουν μόνο ζωγράφοι και τά έργα 
που έχουν αφήσει πίσω τους
αλλά εδώ και πολύ καιρό δεν σκέφτομαι
κανέναν όταν ζωγραφίζω...

No comments: