Sunday, November 4, 2012

Πόστ 322


Από όλα τα υλικά, το πιό απλό και το πιό μαγικό είναι
το μολύβι. Αν το μάτι είναι εκπαιδευμένο μπορεί να δει
ότι λείπει και ότι μπορεί να υπάρξει. Ανάμεσα στις
γραμμές του μπορείς να δεις το σχήμα πιό καθαρά
από ότι θα φαινόταν αν το απέδιδες φωτορεαλιστικά
και ταυτόχρονα σου δίνει το ελεύθερο να κινηθείς
σε ένα δρόμο λιγότερο προβλέψιμο...


Βέβαια, όπως συνηθίζω να λέω, το θέμα είναι
πιό δραστικό από την τεχνοτροπία.
Αυτό από πάνω είναι ένα υπαρκτό ζώο,
ένα ψάρι, ένα ψάρι με χέρια,
το αξολότλ, το οποίο το έμαθα από τον Κορτάσαρ.
Ο Κορτάσαρ είναι αρκετά γνωστός στο ελληνικό 
κοινό αλλά αν δεν το ξέρετε, να διαβάσετε
Το Κουτσό, που είναι ένα μυθιστόρημα  με
την πειθαρχημένη αναρχία του
"ολικού μυθιστορήματος",  στα χνάρια
του Τζόϋς και του Σάμπατο...

                                            
                                            Το αποπάνω είναι μιά ελεύθερη απόδοση
του τέρατος της Τιμπάλ, ένα τέρας που μπαμπάς του
είναι ο Δημήτρης Βανέλλης και το απέδωσε σχεδιαστικά
η Μαρία Ηλέκτρα Ζογλοπίτου πρίν κάμποσα χρόνια. 
 Η οριτζινάλ ιστορία
δημοσιεύτηκε σε μιά Βαβέλ, τον Νοέμβριο του '97,
στο τεύχος με τον αριθμό 179...


Ετσι που λέτε με μολύβια και κομιξάκια...
Οταν μαζεύεται κανένα ψιλό αντί να αγοράσω
κανά καινούργιο παντελόνι, πάω και τα ακουμπώ
σε βιβλιοπωλεία. Πήρα το τελευταίο του Hewlett
με σενάριο του Milligan, το Hewligan΄s Haircut,
το οποίο λέει αλλά και τον Ζεράρ, του φίλου μου
του Τσούκη που έχω κάτι χρόνια να τον δώ...


Αα... πάλι θα το ξεχνούσα.
Ενας φίλος μου είπε ότι δυσκολεύτηκε 
να γίνει follower, ένας άλλος ότι ήταν αδύνατο
να κάνει κόμεντ. Γιά το πρώτο δεν τρέχει και τίποτα
αλλά αν θέλετε να πείτε κάτι εδώ, μπορείτε να το
στείλετε και με μέϊλ και να το μεταφέρω εγώ.
Περίεργο πάντως, γιατί και ανώνυμα
εδώ μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε...

No comments: