Wednesday, November 14, 2012

Εκεί που ονειρεύονται τα πράσινα μηρμύγκια...


Οι Αβορίγινες της Αυστραλίας είναι μιά φυλή
που ασκεί μεγάλη γοητεία πάνω μου, όχι τόσο για
την τέχνη τους που μ΄αφήνει ψιλοαδιάφορο όσο
για την αρχαϊκή τους εμφάνιση και την επιλογή τους 
να ζούν όπως ζούσαν χιλιάδες χρόνια πρίν...


Οποτε τους βλέπω, θυμάμαι μιά ταινία
του Βέρνερ Χέρτζογκ που σκάει μιά πολυεθνική
στά μέρη τους, με σκοπό να αγοράσει ένα αχανές 
κομμάτι γης που οι Άμπο δεν το κάνουν τίποτα
για να γίνει αεροδρόμιο. Ομως, επειδή τους ανήκει
πρέπει να συμφωνήσουν μαζί τους και
γι΄αυτό τους προτείνουν χρήματα και
εκσυγχρονισμό. Οι Αμπο όμως αρνούνται...


Μα γιατί ;... αναρωτιούνται οι λευκοί έμποροι.
Γιατί αυτός ο τόπος είναι ιερός, λένε οι Αβορίγινες,
είναι το μέρος που έρχονται να ονειρευτούν
τα πράσινα μυρμήγκια...


Φυσικά, αυτό είναι σινεμά. Το πρόσωπο του 
ψέμματος με το δέρμα της αλήθειας.
Μου φαίνεται πολύ απλοϊκό και καλόβολο
ότι μια πολυεθνική πάει να ρωτήσει
τους ιθαγενείς τί μπορεί να κάνει
και δεν επιστρατεύει τα δόλια μέσα που την
χαρακτηρίζουν. Που είναι η απανθρωπιά του
κερδοσκόπου και το νταβατζηλίκι της πολιτικής;
Που είναι η αλλοτρίωση του συμφεροντολόγου
ιθαγενή;  Ολοι έχουμε ίσα δικαιώματα;
Ζούμε σε έναν δίκαιο κόσμο;


Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι το
τέλος της ταινίας. Ισως να γίνεται της πόρνης
στο τέλος, ίσως και όχι. Πάντως είναι δύσκολο
να την δείτε, προτιμήστε το Μπάντ Λουτένεντ
με τον Νίκολας Κέϊτζ (πολύ καλό)
ή το My Son, My Son, What Have Ye Done 
(εξίσου καλό αλλά πιό δύσκολο)...


Αυτά τα λίγα, μάϊ τζέντλ ρίντερς, σας αφήνω με μιά
φωτογραφία από το τελευταίο ζεστό απόγευμα
της Θεσσαλονίκης πρίν από κάμποσες μέρες...

No comments: