Thursday, November 22, 2012

Το Επος Της Λεπτομέρειας


Παλιά, όταν η αμεσότητα της γραμμής
σε ένα σκίτσο ήταν ένας δύσκολος στόχος 
που τύχαινε όταν πετύχαινε, μου έκανε εντύπωση
που τέτοια σχέδια ήταν πιό εύκολο να βγούν όταν
μιλούσα στο τηλέφωνο ή όταν δεν με ένοιαζε τόσο 
τι έκανα. Παραδόξως, αυτά τα σχέδια κουβαλούσαν
μιά "κρυφή" ειλικρίνεια και 
μιά απροσδιόριστη ενέργεια...


Το ίδιο συμβαίνει όταν σχεδιάζω στον υπολογιστή.
Ισως επειδή λείπει η εικαστική διαδικασία και στην ουσία 
βλέπουμε μόνο μιά απομίμησή της όταν και καλά υπάρχει,
αφήνομαι στο ένστικτο και όπου βγεί.
Και αυτό λειτουργεί όσο λειτουργεί.
Ενας φίλος βλέποντας το παραπάνω, είπε με δισταγμό
ότι είναι κάπως φοβιστερό, μετά σιώπησε και το
κοίταξε πιό διεισδυτικά και διστακτικά το
χαρακτήρισε ανατριχιαστικό...


Τώρα, το "ανατριχιαστικό" εγώ το έλαβα ως μεγάλο
κοπλιμέντο. Περισσότερο από το "καλό" ή το "ωραίο"
που ποτέ δεν τα κατάλαβα. Στα χρόνιά αυτά αν έμαθα κάτι
για το κοινό της ζωγραφικής ή των κόμικς είναι ότι
ο καθένας βλέπει με τρόπο πάντα υποκειμενικό.


Δύσκολα ο θεατής αντιλαμβάνεται τις
διεργασίες ενός έργου και πάντα θέλει
να τις αντιλαμβάνεται σαν ένα νόημα 
ή σαν ένα μήνυμα. Εναν λόγο...


Και όχι ότι δεν υπάρχει λόγος αλλά μπορεί να
μην είναι η πρωτεύουσα "αξία".
Καμιά φορά ή αξία είναι στην λεπτομέρεια
αλλά η λεπτομέρεια δεν είναι πάντα μια ακρούλα
ενός χεριού ή η λάμψη στο αριστερό μάτι.
Η λεπτομέρεια αγαπάει να κρύβεται.
Ειναι αδιόρατη και ασυνείδητα λειτουργική
και καταλαβαίνεις την αξία της άμα λείψει.
Μπορεί η λεπτομέρεια να είναι το σύνολο
της εικόνας, όλα όσα έχει και όχι μόνο
το κραυγαλέο της θέμα.


Αδιαμφισβήτητα υπάρχει ένα χάσμα
από την δημιουργία μέχρι το τελικό αποτέλεσμα
όπως από τον δημιουργό ώς τον θεατή.
Δεν είναι τόσο τραγικό να το σκεφτεις αυτό
αφού όλοι ξέρουμε ότι μέσα στο μυαλό μας
κατοικούμε εντέλει μόνοι...

No comments: