Friday, February 1, 2013

Ποστ 334


Αυτός είναι ένας αβορίγινας της Αυστραλίας και αυτό είναι το
τελευταίο πόστ σ΄αυτό το blog. Δύο φορές σκέφτηκα να το
σταματήσω και δεν το έκανα γιατί είναι κάτι ζωντανό και όλο
έρχονται φίλοι ή άνθρωποι που ψάχνουν κάποια πράγματα
και πραγματικά, χαίρομαι όταν τα βρίσκουν εδώ...
Ετσι συνεχιζόταν με την λογική να μην είναι βαρετό
(ούτε για μένα) αλλά και να λέει κάτι, να δείχνει κάτι
όπως το προσπάθησε για τρία χρόνια και 333 πόστς
τα οποία θα συνεχίσουν να υπάρχουν στην διάθεση
του κάθε επισκέπτη.
Απλά, ή φόρμα του blog, ραϊτ νάου, είναι κορεσμένη
για μένα και τουλάχιστον ιντερνετικά θέλω  κάτι
πιό άμεσο, πιο επικοινωνιακό, 
τολμώ να πω και πιό ελαφρύ...
Μετά από κάμποσα χρόνια αντιπάθειας μου με
το Facebook, συμφιλιώθηκα μαζί του και έχω
φτιάξει ένα προφίλ. Αυτό.
Οπότε (και ελπίζοντας να μην έχετε το πρόβλημα που είχα)
κάντε με φίλο εκεί ώστε να έχουμε την ευκαιρία
να πούμε κι άλλα (και περισσότερα) πράγματα..

Saturday, January 26, 2013

Λίγος Βιάν


Το παραπάνω είναι βασισμένο σε μιά παλιά φωτογραφία του ΄20,
ασπρόμαυρη και λίγο φλού και από εκεί που την είδα ο φωτογράφος
ήταν ανώνυμος. Το κορίτσι ήταν άνετο παρά τη γύμνια του και
είχε ένα πολύ ωραίο χαμόγελο, σημάδι ίσως της αισιοδοξίας
εκείνων των χρόνων που όλοι χόρευαν σαν τρελλοί τζαζ...

  
Ο Μπορίς Βιάν ήταν παιδί πριν από τα χρόνια της τότε κρίσης
και η οικογένειά του ήταν πλούσια. Γεννήθηκε μέσα στην χλιδή,
η οποία όμως δεν διήρκησε, χαλώντας πιθανά την εικόνα
που είχε για την ζωή.


Εξαιρετικός συγγραφέας με ένα απίστευτο κέφι
στο να δημιουργεί σουρεάλ σκηνές αλλά και μουσικός
έχει μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον της λογοτεχνίας
με βιβλία σαν τον Αφρό των Ημερών.


Στο βιβλίο αυτό η αλλάγη από την απόλυτη ευτυχία,
το φως, την ανεμελιά και την αφθονία,
στο σκοτάδι. την φθορά και τον θάνατο
είναι τόσο περιγραφική και με σχεδόν αστείο τρόπο
καθώς ο αφηγητής είναι ένα ποντίκι που είναι
αδύνατον να μην μελαγχολήσει ο αναγνώστης...


Οπως κάθε "πετυχημένος"  συγγραφέας, κατά την γνώμη μου,
που καταπιάνεται με τα σκοτεινά κομμάτια της ζωής, ο Βιάν
δημιουργεί μιαν ανεπαίσθητη χημεία στον λόγο που αν
έχεις τους υποδοχείς που χρειάζονται 
σε πάει ένα βήμα  πιό πέρα.
Λέει και κάνει κάτι που δεν φαίνεται 
και με έναν βίαιο τρόπο σε ατσαλώνει...


Friday, January 18, 2013

Λίγος Ντίξ


Αυτός είναι ο Οττο Ντίξ από μιά φωτογραφία του
στα εβδομηκοστά του γενέθλια. Είναι τόσο γνωστός όσο
και άγνωστος αλλά πάνω κάτω όλοι ξέρουν ότι
αντιπροσωπεύει την τέχνη που μισούσε ο Χίτλερ
και θεωρούσε σαν εκφυλισμένη...


Ο Ντίξ πολέμησε όπως κάθε γερμανός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο
και μετέτρεψε τον εφιάλτη του σε ζωγραφική που έμεινε
σαν την μαρτυρία του πόσο μπορεί να χαθεί ο μπούσουλας
σε μιά κοινωνία που αποκτηνωνόταν από την φτώχεια,
τον ρατσισμό και την σεξουαλική καταπίεση.


Οι Ναζί έφτασαν στο σημείο να κάψουν έργα του
αλλά και να τον κατηγορήσουν σαν υπεύθυνο
μιας απόπειρας δολοφονίας του Χίτλερ.
Εντέλει, πάρά τις κακουχίες και τις φυλακές
επιβίωσε και συνέχισε να ζωγραφίζει πορτραίτα 
αλλά και συνθέσεις με θρησκευτικές αλληγορίες...


Σκέφτομαι τον Ντίξ συχνά όταν μιλάω με φίλους
από την Αθήνα και μου λέν με πικρία ή ακόμα και με
κατάθλιψη ή ντροπή για τα διάφορα φασιστικά φαινόμενα
που λαμβάνουν χώρα στην πόλη της αρχαίας σοφίας.
Αισθάνομαι σαν να πρέπει να πω κάτι
παραπάνω αλλά δυσκολεύομαι...

Sunday, January 6, 2013

Ενα Γυμνό Και Λίγες Σκέψεις...


Λέει, ο Καμύ σε ένα σημείο της Πτώσης ότι η γυναίκα
είναι ότι μας απέμεινε από τον επίγειο παράδεισο.
Δεν στέκεται πολύ σ΄αυτή την φράση, την αφήνει να χαθεί
σε ένα κείμενο ποταμό, τον μονόλογο ενός δικηγόρου που
βρίσκει την ευκαιρία να πει τα της ζωής του σε μιά
τυχαία παρέα μέσα σε ένα μπαράκι που λέγεται Αμστερνταμ...


Αντίθετα με τις αμερικάνικες ταινίες που έχουν μια
δυνατή αρχή που υπόσχεται τις απαντήσεις στις αιώνιες
ερωτήσεις αλλά πεντάλεπτο με πεντάλεπτο ξεφτίζουν
από ενδιαφέρον, πλατιάζουν και φλυαρούν και
τέλος αργοψοφούν στην λασπωμένη λακούβα των κλισέ,
η Πτώση κάνει το αντίθετο.
Αρχίζει αβέβαια, αραιά και κάπως βαριεστημένα
αλλά κεφάλαιο με κεφάλαιο παίρνει φωτιά
γίνεται μια πυρκαγιά, ένα παρανάλωμα για τον
χαρακτήρα που αλλοτριώθηκε  από τον ευρωπαϊκό τρόπο
ζωής και με την ομολογία του κάνει μιά άδηλη έκκληση
πρός κατανόηση και συγχώρεση.


Η ψυχή στα χέρια του Καμύ είναι η ψυχή όπως την αντιλαμβάνεται
ένας Γάλλος που γεννήθηκε στο Αλγέρι, μια καρδιά μεσογειακή
ένα πνεύμα ζεστό και ανήσυχο που επιζητά μιά ειρηνική τάξη
σε μιά ήπειρο που ταλανίστηκε άγρια τον εικοστό
αιώνα. Τα βλέπει όλα, τα βλέπει καλά και τα κατανοεί.
Αντίθετα με τον Κάφκα που παρά την ιδιαίτερη ευφυία του
λατρεύει την σκέψη και συνεπώς την γραφή, το περιβάλον του 
και η καταγωγή του τον κάνουν πολλές φορές ανίκανο να βηματίσει
προς τον στόχο του, ταλαίπωρο συναισθηματικά και μπλοκαρισμένο
ερωτικά, αδαή σε μιά τέχνη όπως η μουσική ή μια
ζωγραφική που μεταλλάσει την φόρμα της με έναν 
ακατανόητο τρόπο γι΄αυτόν αλλά αναγκαίο για τον καλλιτέχνη
που θέλει να εκφραστεί έτσι...


Ο Καμύ λέει: "Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να μάθουμε
εάν η Τέχνη οφείλει να αποφύγει την πραγματικότητα ή 
να της υποταχθεί αλλά να προσδιορίσουμε 
την ακριβή δόση πραγματικότητας
που πρέπει να ταϊσει το έργο τέχνης για να μη χάνεται
στα σύννεφα ούτε , αντιθέτως να σέρνεται με
μολυβένια πέλματα."


" Κάθε καλλιτέχνης λύνει αυτό το πρόβλημα όπως νιώθει
και όπως μπορεί. Οσο πιο δυνατή είναι η ανταρσία ενός καλλιτέχνη
εναντίον της πραγματικότητας του κόσμου
τόσο πιό μεγάλο γίνεται το βάρος της πραγματικότητας
που την αντισταθμίζει. Αλλά το βάρος αυτό
αδυνατεί να καταπνίξει την μοναχική
βούληση του καλλιτέχνη."