Sunday, January 6, 2013

Ενα Γυμνό Και Λίγες Σκέψεις...


Λέει, ο Καμύ σε ένα σημείο της Πτώσης ότι η γυναίκα
είναι ότι μας απέμεινε από τον επίγειο παράδεισο.
Δεν στέκεται πολύ σ΄αυτή την φράση, την αφήνει να χαθεί
σε ένα κείμενο ποταμό, τον μονόλογο ενός δικηγόρου που
βρίσκει την ευκαιρία να πει τα της ζωής του σε μιά
τυχαία παρέα μέσα σε ένα μπαράκι που λέγεται Αμστερνταμ...


Αντίθετα με τις αμερικάνικες ταινίες που έχουν μια
δυνατή αρχή που υπόσχεται τις απαντήσεις στις αιώνιες
ερωτήσεις αλλά πεντάλεπτο με πεντάλεπτο ξεφτίζουν
από ενδιαφέρον, πλατιάζουν και φλυαρούν και
τέλος αργοψοφούν στην λασπωμένη λακούβα των κλισέ,
η Πτώση κάνει το αντίθετο.
Αρχίζει αβέβαια, αραιά και κάπως βαριεστημένα
αλλά κεφάλαιο με κεφάλαιο παίρνει φωτιά
γίνεται μια πυρκαγιά, ένα παρανάλωμα για τον
χαρακτήρα που αλλοτριώθηκε  από τον ευρωπαϊκό τρόπο
ζωής και με την ομολογία του κάνει μιά άδηλη έκκληση
πρός κατανόηση και συγχώρεση.


Η ψυχή στα χέρια του Καμύ είναι η ψυχή όπως την αντιλαμβάνεται
ένας Γάλλος που γεννήθηκε στο Αλγέρι, μια καρδιά μεσογειακή
ένα πνεύμα ζεστό και ανήσυχο που επιζητά μιά ειρηνική τάξη
σε μιά ήπειρο που ταλανίστηκε άγρια τον εικοστό
αιώνα. Τα βλέπει όλα, τα βλέπει καλά και τα κατανοεί.
Αντίθετα με τον Κάφκα που παρά την ιδιαίτερη ευφυία του
λατρεύει την σκέψη και συνεπώς την γραφή, το περιβάλον του 
και η καταγωγή του τον κάνουν πολλές φορές ανίκανο να βηματίσει
προς τον στόχο του, ταλαίπωρο συναισθηματικά και μπλοκαρισμένο
ερωτικά, αδαή σε μιά τέχνη όπως η μουσική ή μια
ζωγραφική που μεταλλάσει την φόρμα της με έναν 
ακατανόητο τρόπο γι΄αυτόν αλλά αναγκαίο για τον καλλιτέχνη
που θέλει να εκφραστεί έτσι...


Ο Καμύ λέει: "Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να μάθουμε
εάν η Τέχνη οφείλει να αποφύγει την πραγματικότητα ή 
να της υποταχθεί αλλά να προσδιορίσουμε 
την ακριβή δόση πραγματικότητας
που πρέπει να ταϊσει το έργο τέχνης για να μη χάνεται
στα σύννεφα ούτε , αντιθέτως να σέρνεται με
μολυβένια πέλματα."


" Κάθε καλλιτέχνης λύνει αυτό το πρόβλημα όπως νιώθει
και όπως μπορεί. Οσο πιο δυνατή είναι η ανταρσία ενός καλλιτέχνη
εναντίον της πραγματικότητας του κόσμου
τόσο πιό μεγάλο γίνεται το βάρος της πραγματικότητας
που την αντισταθμίζει. Αλλά το βάρος αυτό
αδυνατεί να καταπνίξει την μοναχική
βούληση του καλλιτέχνη."

No comments: